Stan surowy otwarty to etap, w którym budynek nabiera swojej docelowej formy. Stanowi kontynuację prac związanych z przygotowaniem terenu oraz wykonaniem konstrukcji żelbetowych. Obejmuje wykonanie robót ziemnych, hydroizolacji fundamentów, konstrukcji żelbetowej, murowanie ścian oraz instalacji podposadzkowych. To fundament dla kolejnych prac budowlanych, dlatego kluczowe jest jego precyzyjne i solidne wykonanie.
Dzięki kompleksowemu podejściu zapewniamy bezpieczeństwo inwestycji i sprawne przejście do kolejnych etapów budowy.
W zależności od rodzaju budynku i warunków gruntowych stosujemy następujące rozwiązania zabezpieczające:
Wykonanie więźby dachowej, tj. drewnianej konstrukcji nośnej dachu, która przenosi obciążenia z pokrycia dachowego na ściany nośne budynku.
Poniższe informacje mają charakter ogólny. Każda inwestycja wymaga indywidualnego podejścia, dlatego przed podjęciem decyzji zalecamy konsultację ze specjalistą.
Wykonanie wykopu pod fundamenty, zwłaszcza w przypadku budynków z kondygnacją podziemną, nie zawsze jest tak oczywiste, jak mogłoby się wydawać. O rodzaju wykopu i potrzebie jego zabezpieczenia decydują przede wszystkim warunki gruntowo-wodne oraz usytuowanie budynku na działce.
Warunki gruntowe określa geolog na podstawie badań (odwiertów), natomiast lokalizacja obiektu zwykle wynika z ograniczeń projektowych i optymalnego wykorzystania dostępnej powierzchni. W praktyce — szczególnie w zabudowie miejskiej — fundamenty oraz ściany podziemia często znajdują się przy granicy działki lub bezpośrednio w niej, co znacząco ogranicza możliwość wykonania wykopu szerokoprzestrzennego.
Z naszych obserwacji wynika, że ponad połowa realizowanych inwestycji wymaga częściowego lub pełnego zabezpieczenia wykopu.
Najczęstsze formy zabezpieczenia wykopu:
W projekcie budowlanym, po analizie badań geotechnicznych, architekt wskaże potrzebę zabezpieczenia wykopu oraz zaproponuje odpowiednią metodę. Mimo to, przed podjęciem ostatecznej decyzji warto skonsultować rozwiązanie z 2–3 firmami specjalizującymi się w tego typu pracach, by znaleźć optymalny wariant pod względem bezpieczeństwa i kosztów.
Wybór metody odwodnienia wykopu zależy od warunków lokalnych i dostępnych możliwości technicznych. Proces należy rozpocząć od ustalenia, gdzie możliwy jest zrzut wody.
Do dyspozycji mamy kilka rozwiązań:
W sytuacjach, gdy odpompowanie wody nie jest możliwe, konieczne może być zastosowanie szczelnej obudowy wykopu, np. ścianki Larsena, palisady lub ściany szczelinowej. Niekiedy niezbędne jest również wykonanie tzw. korka betonowego pod dnem wykopu, który uniemożliwia napływ wody od spodu.
Na wybór metody odwodnienia wpływa także otoczenie wykopu np. istniejąca zabudowa i infrastruktura. Pompowanie wody wiąże się z ryzykiem, dlatego każdą sytuację należy dokładnie przeanalizować.
W praktyce odwodnienie wykopu najczęściej realizuje się za pomocą studni głębinowych lub igłofiltrów, które są skuteczne i powszechnie stosowane.
Dobór odpowiedniej hydroizolacji fundamentów zależy przede wszystkim od rodzaju obiektu oraz warunków gruntowo-wodnych. Inne rozwiązania stosuje się w domach jednorodzinnych z tradycyjnymi fundamentami, a inne w budynkach z kondygnacjami podziemnymi, opartymi najczęściej na płycie fundamentowej. Kluczowe znaczenie ma tu analiza warunków wodno-gruntowych, która pozwala architektowi dobrać optymalne rozwiązania projektowe.
Hydroizolacja tradycyjnych fundamentów
W przypadku ław i stóp fundamentowych najczęściej stosuje się masy bitumiczne jedno- lub dwuskładnikowe. Rzadziej wykorzystywana jest papa, folie czy maty, które mogą utrudniać lokalizację ewentualnych uszkodzeń. Masy dwuskładnikowe zapewniają wyższą elastyczność i odporność na napór wody oraz zarysowania spowodowane osiadaniem budynku.
Ważne jest, aby wierzchnia warstwa bloczków betonowych lub wieńca była połączona z izolacją poziomą wykonaną na poziomie chudego betonu. Obie te warstwy powinny znajdować się na tym samym poziomie i powyżej docelowej rzędnej gruntu wokół budynku.
Warto również pamiętać, że izolacje zewnętrzne nie zawsze są odpowiednie do zastosowania wewnątrz. Dlatego zaleca się równoległe stosowanie betonu wodoszczelnego w konstrukcjach żelbetowych.
Hydroizolacja budynków z kondygnacją podziemną
W obiektach podpiwniczonych coraz częściej stosuje się tzw. technologię „białej wanny”. To szczelna konstrukcja z betonu wodoszczelnego, uzupełniona o specjalne rozwiązania uszczelniające wszystkie połączenia między elementami żelbetowymi.
Na styku płyty fundamentowej i ścian stosuje się blachy uszczelniające lub taśmy gumowe, które zabezpieczają przed przenikaniem wody. Dodatkowo wykorzystywane są węże bentonitowe, które pęcznieją w kontakcie z wodą, zapewniając szczelność połączeń. Połączenia te można dodatkowo wzmocnić pasem izolacyjnym od zewnątrz.
W przypadku większych powierzchni płyt fundamentowych (powyżej 400–500 m²), stosuje się podziały dylatacyjne. Ich szczelność zapewnia się za pomocą specjalnych wkładek, blach lub rur pękających, które wymuszają kontrolowane pęknięcia w bezpiecznych miejscach. Przy dużym naporze wody stosuje się również maty bentonitowe jako dodatkowe zabezpieczenie.
Hydroizolacja to kluczowy element inwestycji
Zarówno dla trwałości konstrukcji, jak i komfortu użytkowania budynku. Niewłaściwe wykonanie może prowadzić do poważnych i kosztownych problemów. Dlatego wybór odpowiedniej technologii i staranne wykonanie to inwestycja w bezpieczeństwo i długowieczność obiektu.
Wymagania dotyczące zasilania placu budowy zależą od rodzaju i skali inwestycji — nie ma jednego uniwersalnego rozwiązania.
W przypadku domu jednorodzinnego, gdzie nie korzysta się z żurawia wieżowego ani ciężkich maszyn, zwykle wystarczające będzie przyłącze o mocy 12 kW.
Dla większych inwestycji, takich jak budynki wielorodzinne, biura, szkoły czy hale przemysłowe, standardem jest przyłącze o mocy 60 kW — szczególnie gdy planowane jest użycie żurawia wieżowego oraz urządzeń o dużym poborze mocy. Zdarza się jednak, że prace prowadzone są przy niższej dostępnej mocy (np. 40 kW), co wymaga odpowiedniego planowania i dostosowania technologii.
Należy również uwzględnić zapotrzebowanie energetyczne pomp używanych do odwodnienia wykopu oraz systemów grzewczych w zapleczu budowy. W sezonie jesienno-zimowym każdy kontener (np. szatnia, biuro czy łaźnia) zazwyczaj wyposażony jest w grzejnik elektryczny o mocy 2 kW, co dodatkowo obciąża instalację.
W przypadku dużych i złożonych inwestycji wskazane są dokładne obliczenia zapotrzebowania energetycznego. Alternatywnie można rozważyć zastosowanie agregatów prądotwórczych lub wykorzystanie maszyn spalinowych, np. żurawi. Choć nie zawsze są to rozwiązania bardziej ekonomiczne, bywają niezbędne w sytuacjach ograniczonego dostępu do sieci.
Rekomendujemy wykonanie spadków już na etapie betonowania płyty fundamentowej, jej precyzyjne zatarcie oraz wykończenie posadzką żywiczną. Dlaczego? Ze względu na trwałość oraz łatwość naprawy w przypadku ewentualnych usterek.
W przypadku przecieku w odpowiednio przygotowanej płycie fundamentowej problem jest łatwy do zlokalizowania i usunięcia — najczęściej wystarczy przeprowadzenie iniekcji. W tradycyjnych rozwiązaniach, gdzie na płytę nakładana jest wylewka posadzkowa, zidentyfikowanie źródła przecieku jest znacznie trudniejsze. Zdarza się, że woda z pękniętej rury lub intensywnych opadów dostaje się pod wierzchnią warstwę, co powoduje długotrwałe zawilgocenie i może prowadzić do pojawienia się wilgoci na ścianach lub słupach.
W przypadku nieszczelności tradycyjnej płyty często konieczne jest zerwanie i odtworzenie posadzki, co wiąże się z wysokimi kosztami i wydłużonym czasem naprawy.
Rozwiązanie z posadzką żywiczną to także korzyści ekonomiczne. Wykonanie posadzki w ramach płyty fundamentowej pozwala zaoszczędzić materiał (m.in. oszczędzając minimum 10 cm betonu na całej powierzchni) oraz koszty robocizny. Dodatkowo minimalizujemy ryzyko kosztownych napraw w okresie eksploatacji budynku.
Ściany żelbetowe są zdecydowanie droższe od murowanych. Dla porównania — w przypadku ściany o grubości 24 cm, koszt wykonania konstrukcji żelbetowej może być nawet dwukrotnie wyższy niż ściany murowanej.
Skąd wynika ta różnica? Wykonanie ściany murowanej jest szybsze i mniej pracochłonne. Z kolei ściana żelbetowa wymaga:
W efekcie, przy podobnych parametrach użytkowych, koszt wykonania ściany żelbetowej jest istotnie wyższy. Ostateczna decyzja powinna jednak uwzględniać specyfikę projektu, warunki techniczne oraz funkcję danego elementu.
To trudne pytanie, z którym mierzyliśmy się także na etapie budowy własnych domów. Odpowiedź nie jest jednoznaczna, ponieważ każdy system ma swoje zalety i ograniczenia. Do najczęściej stosowanych materiałów w budownictwie jednorodzinnym i wielorodzinnym (ok. 90% realizacji) należą: silikaty, ceramika oraz gazobeton.
Jaki materiał wybrać?
Każdy z tych materiałów spełni swoją funkcję, o ile zostanie prawidłowo zastosowany. Wybór powinien zależeć od konkretnego projektu, warunków technicznych oraz indywidualnych preferencji inwestora.
Zdecydowanie tak. W przypadku inwestycji realizowanych na większą skalę łączniki balkonowe są dziś standardowym rozwiązaniem w nowych projektach.
Najważniejszą ich zaletą jest eliminacja mostków termicznych, dzięki czemu balkon nie wymaga dodatkowego ocieplenia styropianem. Coraz większą popularność zyskują balkony pozostawione w surowym betonie — bez warstw izolacyjnych, płytek i obróbek, co praktycznie eliminuje ryzyko usterek związanych z nieszczelnością czy odspajaniem warstw.
Choć łączniki balkonowe są rozwiązaniem kosztownym, to oszczędności wynikające z rezygnacji z termoizolacji, a często również z hydroizolacji i obróbek, mogą przewyższyć ich cenę.
Warto pamiętać, że zamówienie łączników balkonowych należy złożyć z odpowiednim wyprzedzeniem, aby ich brak nie wstrzymał prac na budowie.
